loading...

بیابان طلب

Content extracted from http://zoorbabzr.blog.ir/rss/?1746137144

بازدید : 17
چهارشنبه 9 بهمن 1403 زمان : 2:21
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

هنوز جورت را می‌کشم، نامت را نمی‌آورم اما اجازه‌ی بدگویی از تو را هم نمی‌دهم، نهایتش آنجا را ترک می‌کنم تا نشنوم حتی. شاید تمام این‌ها بی‌ارزش است و پس‌مانده‌های روح دردپرست ایرانی که جفا ببین و وفا کن، نوعی تمایل به تبرئه‌ی خود، اما من واقفم به کوتاهی‌ام، به لحظه‌ی شکست. خفه شو و وراجی نکن. حرمت ایرانی و غیرایرانی سرش نمی‌شود، لحظه و دقیقه هم حرمت دارد چه برسد به سال‌ها، آخ که چه برسد به سال‌ها، تابستان‌ها و زمستان‌ها، شادی‌ها و غم‌ها. این‌‌ها اما آزارم نمی‌دهد؛ جز یک چیز که نباید بر زبان بیاید، که بر زبان نمی‌آید، که نمی‌تواند به زبان بیاید. آن را هم می‌گذارم بر عهده‌ی گذر زمان، تندش یا کندش، همان چیزی که خوب می‌شناسی‌اش، هر آدمی‌خوب می‌شناسدش، رضایت‌خاطر وهمی‌اش را، فریب ناگزیرش را...

بازدید : 12
چهارشنبه 9 بهمن 1403 زمان : 2:21
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

قبلاً می‌گفتند آدم‌ها را در سفر بشناسید. بعدها فرمودند هر آدمی‌میانگین شخصیت پنج نفری است که با آن‌ها معاشرت می‌کند. یا آدم را می‌توان از روی گوشی‌اش شناخت. این‌ها که سهل است، شما اگر آدم‌شناس باشید می‌توانید آدم را از روی آشغال‌هایش هم بشناسید. حتی برای سنجش صحت این حرفم به سطل آشغال اتاقم سرک کشیدم: پاکت سیگار، شکلات سفت به‌درد‌نخور، خودکار، کاغذ، دستمال کاغذی. نویسنده مرده و شما آزادید که برداشت خودتان را داشته باشید. اما وقتی دیروز دوستم داشت مرا به دوستش معرفی می‌کرد فکر کردم که چی بهتر از توصیف کسی که دوازده سال است یکدیگر را می‌شناسیم درباره‌ی آدم: بله، ایشان هم فلانی است، کودک درونش سال‌هاست مرده،‌هاله‌ی ابسوردی دورش را گرفته، البته خود من شیخ صدایش می‌کنم، و بعد هم که نگاه متعجب دوستش را می‌بیند با خنده اضافه می‌کند که البته تساهل و رواداری زیادی دارد، می‌توانی کنارش راحت باشی. نیم ساعت بعد که داشتیم درباره‌ی بد بودن آبجوهای خودگرفته و علاقه نداشتن من به رقص مردان و اصلاً مسخره و مضحک بودن این کار حرف می‌زدیم و دوست دوستم هم وسطش به فلان زیبارو‌ی مه‌پیکر اشاره می‌کرد و می‌گفت الآن دوستت فکر می‌کنه من هم بایم و هم استرایت و من هم می‌پرسیدم بای و استرایت یعنی چی و اونم جواب می‌داد ولش، دیدم که چقدر دوستم حق دارد و چقدر خوب مرا شناخته، که کودک درونم سال‌هاست مرده و هفت کفن پوسانده، که حق دارد شیخ صدایم کند، هرچند شیخی آسان‌گیر، هم بر خودش و هم بر دیگران، اما درباره‌ی ابسوردی و این‌ها پاک به خطا افتاده، که بیهودگی دورم را نگرفته، فقط‌هاله‌اش ردایی‌ست که انگار برای من دوخته‌اند. آن لحظه می‌خواستم وسط کافه بلند شوم و پیشانی دوستم را ببوسم اما ممکن بود دیگران فکر کنند من بایم آن هم در حالی که استرایت هم نیستم. برای همین به فنجان قهوه ترک چشم دوختم: قبلاً کنار این قهوه یک چکه آب هم نمی‌دادند که آدم بتواند تلخی‌اش را راحت‌تر قورت‌ دهد؟ چه آدم‌های عجیبی هستید شما، چه کشور عجیبی‌ست اینجا...

بازدید : 534
پنجشنبه 31 ارديبهشت 1399 زمان : 22:23
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

زیاد دوست نداشتم واسه امروز چیزی بنویسم اما بعضی وقتا همه چی دست به دست هم می‌ده تا یه چیزی نوشته بشه...

هجدهم این ماه بود که از کار اومدم بیرون. سر یه چیز به غایت مضحک که نشانه‌ای از وقاحت داشت و آخرین قطره‌ی صبرم رو لبریز کرد. در خاطرم یک تیر نود و هشت تا هجده اردیبشت نود ونه، برایم چیزی خواهد بود شبیه به جنگ‌جویی که هرچه زخم خورد آخ نگفت. قبلا فکر می‌کردم حالا که آمده‌ایم و هستیم به هر طریق، پس باید ادامه بدیم هر جور که شده. ولی نه. شاید در نپذیرفتن و زیر میز زدن هم شرافتی باشد و حقی. شاید حتا شریف‌ترین و حق‌ترین و عاقلانه‌ترین کار همین باشد. به امید کمرنگ این که شاید در دفعه‌ی بعدی از این حالت "تو تصمیم‌ گیرنده نیستی برای اتفاق‌های خوب؛ تو رو تصمیم‌گیر می‌کنند برای اتفاق‌های بد" بیرون آمده باشم. در آسانسور رفیقی_ که رفاقت داشته و دارد_ گفت اهمیتی ندارد. بریم کمی‌چرخ بزنیم و خوش باشیم. رفتیم نشستیم گوشه‌ی پارکی که پاتوق من و شمس بود اما این بار شمسی نبود و علی بود. حرف زدیم. زیاد. چندین ساعت. بی‌خستگی. حس می‌کردم آدمی‌که روبه‌رویم نشسته و از خود و گذشته و زندگی‌اش حرف می‌زند آینه‌ایست که می‌توانم خودم را در او ببینم و صد حیف که ندیه بودم و نشناخته بودم و نفهمیده بودم. چیزی از من و خودم را در انعکاس حرف‌هایش می‌دیدم که که برایم خوشایند بود. چه خوشی غیر قابل وصفی دارد این آینه شدن و آینه بودن و آینه دیدن...
.
.
در این چند روز هیچ چیز برایم لذت‌بخش نبوده است. پوچیِ زمانِ منتظر بودن برای اعزام به سربازی را برایم تداعی می‌کند. نه درست و حسابی توانستم کتابی بخوانم و نه توانستم فیلمی‌ببینم. بطالت محض. فقط فرصتی اگر بوده، فرصتی بوده برای خلوت با خودم و مرور روزهای گذشته و لیس زدن مدام زخم‌هایی که جمع شده‌اند پشت سر هم. این که می‌توانم بدون عذاب وجدان و با صداقت خالص با خودم و گذشته‌ام روبه‌رو شوم، خوشحالم می‌کند. از این که می‌توانم چشمانم را مقابل آینه تاب بیاورم و ندزدمشان، راضی‌ام. و درک این حقیقت ساده‌ی شاید فراموش شده و کرده که من هم یکی از میلیون‌ها هستم. با تمام ‌انتخاب‌ها و حماقت‌ها و دغدغه‌ها. این که من هم هیچ فرق خاص و تمایز کننده‌ای با دیگران، این دیگران بی‌شمار، ندارم. تا آنجایی که توانسته‌اند و خواسته‌اند و گذاشته‌اند درست زندگی کرده‌اند. به وقتش فقیر بوده‌اند و هستند هنوز هم. روزی مذهبی بوده‌اند و نماز صبح‌شان ترک نمی‌شد. روزی سمپات جمهوری اسلامی‌بوده‌اند و حالا از اسمش هم متنفرند. چیزی برای دلگرمی‌نداشته‌اند. به وقتش مومن درویش زاهد و به وقتش فاسق فاسد. حالا چند نفر در وضعیتی شبیه به من قرار دارند؟ بیکار شده. با خانواده‌ای معمولی. با پس‌اندازی کم که نمی‌دانند چه‌قدر دوام خواهند آورد؟ بعدش؟ حمله‌های عصبی و افسردگی و فحش و قبول نداشتن هیچ چیزو هیچ کس و هیچ عقیده‌ای؟ انسان‌های بسیار بسیار زیادی که می‌دانند و یقینی محکم دارند که هرگز در زندگی‌شان ماشین نخواهند خرید، خانه نخواهند خرید. از کارهایی که دوست دازند انجام بدهند، دور خواهدن بود. هرگز توان خریدن ساده‌ترین چیزهای مورد ‌علاقه‌یشان_ برای خودم چیزهایی مثل قهوه‌ساز، دوربین، کامپیوتر، ماشین تحریر_ را نخواهند داشت. و همیشه مجبور خواهند شد تا مقابل کسی سر خم کنند تا بتوانند درامدی داشته باشند. میان تراکم دردها و پلک‌های سنگین و نجواهای اشک، در تمنای شکست خوردن اما نشکستن، سکوت کردن اما لال نبودن، زخم خوردن اما نمردن، هیمشه تلاش خواهم کرد تا "یک نفس‌کشِ امیدوارِ ساده‌یِ سرراست" باشم و بمانم. نیم‌خطی اگر تمامِ من و زندگی‌ام باشد همین نیم‌خط است؛ "یک نفس‌کشِ امیدوارِ ساده‌یِ سرراست"...

.
.
بیست و پنج سالگی سن مناسب برای از دست دادن است.
دیگر هیچ‌وقت موهایم را از ته نمی‌تراشم، روزی از دست می‌روند و زیباتر می‌شوند.
شبیهِ تمامِ از دست‌رفته‌ها که زیباشده‌اند و می‌روند...
.
.
امروز تولد این وبلاگ است/بود...

۹۹/۰۲/۲۹

زوربای بازرگانی

بازدید : 446
دوشنبه 28 ارديبهشت 1399 زمان : 16:24
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

بعدها احتمالا در حوالی پیری زمزمه خواهم کرد در خلوت خود: در بیست و چهار سالگی با ابراهیم گلستان آشنا شدم و دیگر هرگز آن آدم قبلی نبودم...

۹۹/۰۲/۲۸

زوربای بازرگانی

برچسب ها
بازدید : 459
دوشنبه 28 ارديبهشت 1399 زمان : 16:24
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

پس تنها نیستیم. آدم‌هایی، تنها و چند نفره، پراکنده‌اند در هر طرف. می‌گویی آن‌ها ‌آمده‌اند برای مستی و این‌ها برای کوهنوردی. میان حرفت اما یک "ما" گم است. نزدیک به زبان آوردنش هم نمی‌شوی. هراسِ جواب شاید از کنجکاوی سوال بیش‌تر است. پس "ما" برای چه آمده‌ایم؟
.
.
از این بالا چندین شهر و روستا، دو سد، یک گمرک و بی‌شمار خانه و ماشین را می‌توان دید. در زیر پایت هستند. همان تصویرِ معروفِ مورچه‌وارِ ریز و دور و غریب. یک جور کشف تازه‌ درونت را قلقلک می‌دهد که همین‌جا بیش از حد خوب است. زیر سایه‌ی درخت استراحت کردن. خوردن از آب زلال سبک و از انسان‌ها و زندگی مریض‌شان دور بودن. دوری از تمامِ بدی‌ها و زشتی‌ها و کج‌رفتاری‌هایشان. به دور از تمامِ پندارهای پوچی که برای ادامه‌ی زندگی با دست خود می‌سازیم و حتا شاید به این پیوندهایِ نازکِ شکننده ایمان می‌آوریم.
.
.
لحظه چون سیلیِ محکمی‌بر صورتم فرود می‌آید. در یک جور بهت فرو می‌روم. نمی‌توانم باور کنم که دوازده سال پیش هم در اینجا بوده‌ام. آن روز بچه‌ای بودم که به هزار زحمت تا این بالا آمده بودم. به محضی رسیدن در زیر درخت، به خوابی عمیق رفته بودم. خواب عمیق دو ساعته. این بار اما علی‌رغم سیگار کشیدن و عدم فعالیت ورزشی خاصی، تند و تیز می‌توانم بالا بروم. اگر آن روز تو تحمل‌ام کردی و قدم به قدم بالا آوردی مرا، این بار منم که بی‌خستگی بالا می‌روم و تو از عقب، با نفس گرفته‌ات، می‌گویی کمی‌صبر کن تا نفسی تازه کنیم. زمان قوی‌ترین چیزی‌ست که شناخته‌ام. لابد...

26 اردیبهشت
ارتفاعات بایرام‌گَل

۹۹/۰۲/۲۷

زوربای بازرگانی

برچسب ها
بازدید : 1581
جمعه 25 ارديبهشت 1399 زمان : 6:21
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

از متن‌هایی که باید الگو باشد:

من همیشه در هجرت بوده‌ام. هجرت نه یعنی از این مکان جغرافیایی به مکان دیگر جغرافیایی رفتن. هجرت یعنی از حالی به حالی دیگر، از یک فضای فکری به فضای فکری تحول یافته‌ای رفتن. هجرت همان تغییر انسانی است. گذر از درکی به درک دیگر، بالاتر، کامل‌تر، یا کامل شونده‌تر. هجرت در درک معنی‌ها و آماده شدن، سفر آماده شدن و تحول آماده بودن‌ها برای روشن‌تر پی بردن، روشن‌تر فهمیدن، بهتر معنی‌ها را پیدا کردن، برای به کاربردن‌هاست. هجرت یعنی سفر برای یافتن صلاح، به صالح‌تر شدن تا صالح‌تر بودن. هجرت جغرافیایی نیست. از یک شهر به شهر دیگری رفتن، اما با همان کیسه و کوله‌بار عقیده‌هایی که مشخصا نسنجیده‌ای‌شان و با آن بارت آورده‌اند یا بار آمده‌ای، هجرت نیست. میخ‌کوب بودن است. جهل‌ها همان جهل‌ها و نفهمی‌ها و عقیده‌های تیزاب سنجش نخورده همان عقیده‌های مثل قیر به کفشتان چسبیده و شما را به جایتان چسبانده، که تازه، همه‌اش هم حسرت همان مکان سابق پشت افق مفقود.

از روزگار رفته/ ابراهیم گلستان

۹۹/۰۲/۲۴

زوربای بازرگانی

بازدید : 1495
جمعه 25 ارديبهشت 1399 زمان : 6:21
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

با چشمان باز
با بدن‌های خشک
شبیه به پروانه‌های قاب شده به دیوار خانه‌ی پیرزنی روس...

+ دوست عزیزی که یک ماه پیش آدرس ایمیلت رو گذاشتی؛ تو هم انگار مثل من خیلی دیر به دیر چکش می‌کنی. اگه اینجا رو می‌خونی کاش یه جوابی بدی. واقعا نگرانتم.

۹۹/۰۲/۲۳

زوربای بازرگانی

بازدید : 526
جمعه 25 ارديبهشت 1399 زمان : 6:21
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بازدید : 620
دوشنبه 21 ارديبهشت 1399 زمان : 22:23
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

بیابان طلب

از دنیای شما سه چیز را دوست دارم: سیگارهای ناشتای اول صبح، داشتن خطوط قرمز و بوسه‌هایی که قابلیت ثبت در حافظه‌ی بلندمدت را دارند...

۹۹/۰۲/۲۱

زوربای بازرگانی

برچسب ها

تعداد صفحات : 2

آمار سایت
  • کل مطالب : 23
  • کل نظرات : 0
  • افراد آنلاین : 8
  • تعداد اعضا : 0
  • بازدید امروز : 105
  • بازدید کننده امروز : 106
  • باردید دیروز : 7
  • بازدید کننده دیروز : 8
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 0
  • بازدید هفته : 153
  • بازدید ماه : 114
  • بازدید سال : 4861
  • بازدید کلی : 62487
  • کدهای اختصاصی